Πρώτη Σκέψη Εύβοιας

 Ο Ανέστης σηκώθηκε αργά από την καρέκλα στο μπαλκόνι, νιώθοντας το βάρος της σιωπής να απλώνεται γύρω του. Μέσα στο σκοτάδι, το μόνο φως ήταν το κερί που έκαιγε ακόμα στο τραπεζάκι, σαν φυλαχτό απέναντι στην απώλεια. Μπήκε μέσα, κουρασμένος αλλά αποφασισμένος να μετατρέψει τον πόνο σε ελπίδα. Το πένθος σε αγάπη. Όπως του είχε πει και η γυναίκα στην βιβλιοθήκη της Μητρόπολης.  Στο γραφείο του, ανάμεσα σε σωρούς από ξεχασμένα χαρτιά και βιβλία, είδε το παλιό κουτί που είχε ξεχαστεί σε μια γωνιά. Το τράβηξε προς τα έξω και το άνοιξε προσεκτικά. Μέσα, βρήκε χειρόγραφα χαρτιά, κι ένα παλιό καφέ φάκελο με κίτρινες γωνίες — το θεατρικό έργο που είχε αρχίσει να γράφει πριν από χρόνια, τότε που το μέλλον φάνταζε ανοιχτό και γεμάτο υποσχέσεις. Τα δάχτυλά του άγγιξαν τα ξεθωριασμένα φύλλα, το μελάνι που είχε ξεθωριάσει, αλλά οι λέξεις ακόμη κρατούσαν ζωντανή την ελπίδα. Κάθισε ξανά, άναψε το μικρό φωτιστικό στο γραφείο και άρχισε να διαβάζει. Κάθε πρόταση, κάθε διάλογος, ξύπναγε μέσα το...

 Το σπίτι ήταν ήσυχο. Από εκείνες τις σιωπές που δεν σε ξεκουράζουν, αλλά σε βαραίνουν. Πέρασε μέσα δίχως να ανάψει φώτα. Πήγε κατευθείαν στο μπαλκόνι. Το φως του απογεύματος χανόταν στον ορίζοντα, πίσω από το γαλάζιο της θάλασσας και όλο το τοπίο έμοιαζε σαν ένας καμβάς ζωγραφικής, τέτοιον που μπορείς να δεις σε μια έκθεση και να σου ξυπνήσει διάφορα συναισθήματα.  Κάθισε σε μια πλαστική καρέκλα . Έμεινε έτσι για λίγο. Με την πλάτη ακουμπισμένη πίσω, τα πόδια λυγισμένα, και το βλέμμα του χαμένο στο βάθος του ορίζοντα, που έμοιαζε σα να μην έχει επαφή με την πραγματικότητα.  Έπειτα, σχεδόν ψιθυριστά, άρχισε να μιλά. Δεν κοίταζε πουθενά συγκεκριμένα. Σαν να απευθυνόταν σε κάτι αόρατο που ήξερε όμως ότι άκουγε. – "Δεν ξέρω πώς να το κάνω αυτό. Δεν με έμαθε κανείς. Εσύ ήσουν πάντα αυτός που ήξερε τι να πει. Πώς να χαλαρώσει την ένταση. Πώς να με τραβήξει πίσω όταν έπεφτα. Τώρα… δεν έχω ποιος να το κάνει." Σώπασε για λίγο. Πέρασε τα δάχτυλά του πάνω απ’ το πρόσωπό του — ...

 Ησυχία. Από εκείνη τη σιωπή που μυρίζει χαρτί παλιό, μελάνι, και λίγο θυμίαμα που είχε ποτίσει τα ράφια — το άρωμα της βιβλιοθήκης της Μητροπόλεως Χαλκίδος. Ο ήρωας καθόταν στην άκρη του τραπεζιού, διαβάζοντας απορροφημένος. Το βιβλίο μπροστά του είχε τίτλο: "Το Πένθος: Ορθόδοξη, Λαογραφική και Ψυχολογική Θεώρηση". Του πατρός Φιλόθεου Φάρου.  Από τα λίγα που τον κρατούσαν αυτές τις μέρες. Ίσως επειδή μιλούσε για απώλειες που δεν είχαν ειπωθεί ποτέ. Στη γωνία της αίθουσας, μια γυναίκα έγραφε κάτι σε ένα σημειωματάριο. Ήταν εκεί από πριν. Δεν της είχε δώσει σημασία. Την είχε δει ξανά — ή έτσι νόμιζε. Μια αίσθηση, σαν σκιά ανάμνησης. Αλλά δεν μπορούσε να την τοποθετήσει. Την ώρα που γύρισε μια σελίδα, η φωνή της διέκοψε τη ροή της σκέψης του. – «Συγγνώμη που διακόπτω. Το βιβλίο αυτό… σ’ ενδιαφέρει ερευνητικά ή προσωπικά;» Σήκωσε το βλέμμα. – «Προσωπικά, υποθέτω. Πάντως, δεν ήρθα με πρόθεση να το αναλύσω. Ήθελα να νιώσω λιγάκι… ότι κάποιος με κατανοεί, έστω και αυτό το χαρτί.» Ε...

Η θάλασσα απλωνόταν ήρεμη, λες και η γαλήνη της προσπαθούσε να σβήσει τη φουρτούνα που έκαιγε μέσα του. Ο ήλιος είχε αρχίσει να χαμηλώνει, και τα τελευταία χρυσά φώτα άγγιζαν τις ήσυχες ακτές της Χαλκίδας. Ο Ανέστης περπατούσε αργά, τα πόδια του βυθισμένα στην υγρή άμμο, κι όμως το μυαλό του ήταν μακριά, παγιδευμένο σε σκέψεις που δεν έβρισκαν δρόμο να βγουν. Μια ανακοίνωση που του είχε φέρει ο γιατρός πριν λίγες ώρες, ένα όνομα που πάγωσε τον χρόνο – μαύρο και βαρύ σαν πέτρα που έσκασε μέσα του. Στην αρχή προσπάθησε να αγνοήσει το βάρος, να το κρύψει πίσω από μια αστραφτερή προσπάθεια κανονικότητας. Όμως η σκέψη επέμενε, διατρυπούσε τη σιωπή σαν ακίδα που δεν μπορούσε να τραβήξει. Η θάλασσα σήμερα… κάτι μοιάζει να ψιθυρίζει αλλιώς. Τα βήματά μου στην άμμο αφήνουν ίχνη που ο άνεμος θα σβήσει. Μήπως όλα είναι πιο εύθραυστα απ’ ό,τι δείχνουν; Κι αν το σήμερα κρύβει κάτι που δεν το έχω δει ακόμα; Δεν ξέρω πού πηγαίνω, αλλά αισθάνομαι πως κάτι κινείται μέσα μου… Ο άνεμος ανακάτευε τα μαλλ...

 Ελένη. Ένα όνομα κοινότυπο. Ένα όνομα για το οποίο έχουν γραφτεί πολλά τραγούδια, ποιήματα, λογοτεχνικά κείμενα. Και συ Ελένη και κάθε Ελένη, της επαρχίας, της Αθήνας Κοιμωμένη. Λέει ένα εξ αυτών. Ελένη εκεί που πας κοίτα να να είσαι ευτυχισμένη κάποιο άλλο. Και αναρωτιέμαι για ποια Ελένη γράφτηκαν όλα αυτά; Εγώ θα ήθελα να μιλήσω για δύο αγαπημένες μου δασκάλες με το όνομα Ελένη. Δύο δασκάλες που με είχαν στα πρώτα μου μαθητικά χρόνια και με δίδαξαν πέραν πώς να γράφω και να διαβάζω, με δίδαξαν πραγματικά ήθος. Τι και αν έφαγα ένα τράβηγμα του αυτιού μου από μια εκ των δύο; Εντάξει. Έτσι έμαθα να πιάνω σωστά το μολύβι ✏️ και άρχισα να γράφω. Βέβαια ποτέ δεν έκανα ως πιτσιρίκι καλά γράμματα και πολλές φορές ήταν χειρότερα και από τα σκαλίσματα μιας όρνιθας. Αλλά αυτό είναι άλλου παπά Ευαγγέλιο. Όμως θυμάμαι από τις πρώτες τάξεις του Δημοτικού πολλά κείμενα από το Ανθολογιο χάριν σε αυτές τις δύο δασκάλες. Από πού είσαι ποταμάκι; Να και το Αρνί Τσιμπιτσι. Ο κυρ Θύμιος και κυρά Θυμι...

  Μια αναδρομή από την συμμετοχή μου στα Special Olympics το 2011. Αξίζει να το διαβάσετε. Αναρτήθηκε από Evia Smile την Αυγούστου 08, 2024   Κάνοντας μια αναδρομή στο παρελθόν θα ήθελα στην συγκεκριμένη ανάρτηση να μιλήσω για τον εθελοντισμό μέσα από τη δικιά μου εμπειρία στους αγώνες των Special Olympics που είχαν γίνει το 2011 στην Ελλάδα, δηλαδή δεκατρία ολόκληρα χρόνια πριν. Η γνωριμία μου με ανθρώπους όπου έχουν κάποιο είδος αναπηρίας κυρίως νοητικής είναι εδώ και αρκετά χρόνια, αφού στην περιοχή μου γνωρίζω αρκετά άτομα με τέτοιου είδους προβλήματα. Για μένα προσωπικά τα άτομα αυτά είναι άξια θαυμασμού. Για εμένα αυτά τα άτομα θέλουν αγάπη και θαλπωρή. Έχουν ανάγκη από ανθρώπους που θα τα κατανοούν και θα τα βοηθήσουν να διασχίσουν αυτό το δύσκολο δρόμο της ζωής. Τα άτομα αυτά έχουν πάρα πολλές ικανότητες, οι οποίες βέβαια εκ πρώτης όψεως δεν φαίνονται. Ή μάλλον δεν θέλουμε εμείς να τις δούμε, διότι έχουμε γαλουχηθεί έτσι ώστε να βλέπουμε αυτά τα άτομα ως προβληματικά, ...